terazi

hayata dair düşüncelerim anlık ve değişken. insanlara dair de. kadınlara, içkilere ve yazılara da öyle. tanrı hakkında artık düşünmüyordum bile. sıkılmıştım düşünmekten. tanrı lehine ya da aleyhine her cümleyi, bir başka cümle çürütüyordu. cümlelerin biri, bir diğerini alt ediyor, anlamsızlaştırıyor ve boşluğa itiyordu. savaştan, boşluktan ve boş olan her şeyden sıkılıyordum artık. hayat... öyle boş. derin suları sevenler boğulmak için yaratılmışlardır. boğulmak bir erdemdir, bunu reddetmek terbiyesizlik. işte bu insanlara göre, reddetmek için terbiyesizce boğulmak en büyük erdemdir. nedir terbiye? sadece çeşitli katkılarla bir yemeğin kıvamını ayarlamaktır ya da eti pişirmeden önce birtakım karışımlar içinde bekletip, lezzeti arttımayı hedeflemektir. kesin olan tanımı budur belki de. başka bir tanımı varsa da değişkendir. buradan çıkarılmalıydım. çıkarılmazsam, sanıyorum sistem hata verecek. bir yerlerde yangına neden olacak hatalar. duman boğulmama neden olabilir. başkalarının boğulmasına. biraz suya ihtiyaç olabilirdi. su iyiydi. biraz alkol gerekti ya da. neden savaşmak zorundaydık? bunu bitirmeyi düşündüm. anlamsızdı. mantığıma uymuyordu içkileri, kadınları, sigarayı, kitapları ve kalemi bırakıp ölmek. öylece toprağın altına postalanmak. unutulmak koymazdı da, unutmak koyardı. her şeyi. keyifli olan, hüzünlü olan, komik olan ve anlamlı, anlamsız her boktan şeyi. ya da unutmak da umrumda değildi, bilemiyorum. hatırlamaya çalışmak sıkıcı. ve çok yalnızım. ah, ölümün karşı kefesine koyduğum şeyler arasında müzik de var. hayır, hatırlamaya çalışmadım. hep vardı. müziğin önemli bir yeri vardı. pek çok hayattan önemliydi. yangına neden olan kıvılcım, aleve yüz veren çıraydı müzik. son zamanlarda dinlediğim şarkıları beğenmiyordum. sözleri iyi değildi. para kazanma amacıyla saçma sapan şeyler yazıyorlardı insanlar. para kazanmasınlar demedim, para kazanma amacıyla küfür yemenin bir gereği yoktu. his bırakılıp ölünemezdi öylece. iyi hisler. sözleri olmayan, klasik müzikler dinlemeye başladım hatırlamadığım bir ara. hala iyi geliyor. güneş hala yakıyor. karanlık kiminde ürkme, kiminde özgürlük, kiminde ölüm, kiminde yalnızlık, kiminde kurtadam hissi uyandırıyor. gece olunca günle birlikte insan da değişebiliyor. her şey değişiyor. ölümün anlamı bile. gece olunca boş sokaklarda yürürken, öyle gündüz yürür gibi. aynı olmuyor işte. yalnızlık pekala daha acı verici. gündüzleri yalnız hissetmez insan kendini, zaman kavramını yitirmemiş biriyse tabii. karanlık çökünce, gece kasıyor. yalnızlık kasıyor. değişen her şeyi, beklenen her şeyi, bekleyen her şeyi daha yoğun kılıyor. alkolle harmanlıyor ve sokak lambalarının aydınlatmadığı kısımlardan, ayaklar altından akıp gidiyor. zaman gibi, her şey gibi. avuçlarımız bu tür şeyleri tutmak için yetersiz gibi görünmekte. denizler alacaktı bizi. toprağa döneceğimi umamam. ölüm sudan gelecekti, çünkü hayat ara ara parlayan bir cehennem aleviydi. geceleri ölmek ne kadar heycan vericiyse, gündüzler bedenini almak için bir o kadar asildi.'' şimdi iniş iznim var mı kule?

kıyamet meleği

kadınlar uyanmadan hemen önce güzellikleri tavan yapar. makyajları yoktur ve makyajlı hallerinden daha güzeldir o an yüzleri. ya da akmıştır makyajları, böylesi çok daha serseri, akşamdan kalmış ve genellikle alkolün etkisinden sıyrılmışlardır, tanrısaldırlar. dağınık saçları resmen, tanrı hediyesi bir taç gibi ve mükemmel görünmektedir. ama onlar tüm bunları kabul etmez. doğallık ve doğal, saf güzellik budur. bunu reddedermişçesine sürekli makyaj yapıp, sürekli saçlarıyla oynarlar. lanet bir şey bu. uyuyan ve konuşmayan bir kadın. hiçbir manzara, hiçbir doğaüstü olay ve hiçbir doğa felaketi bu denli müthiş olamaz. gözleri efsane olan kadınlar var, gözleri açık ölmelidirler. bahsettiğim, kadınların uyku esnasında takındıkları o mucizevi güzellik. ölü biri her an uyanacakmış gibi görünür, uyanmadan hemen önceki durumdur bu. bu mükemmel resmi ölümsüzlerden esirgeyemezler. güzel kadınlar, en güzel oldukları çağlarda ölmelidir. güzellik, bitmeden ölmelidirler. sözünü ettiğim şey zirvedeyken bırakmak gibi bir olay. önemli olan erken uyanmak. o gece sana cennetin kapılarını ardına kadar açan bir kadından, önce uyanmak o sabah. bu yazının nedenlerinden biri olan, o şahane resmi görmek istiyorsan tabii. birazdan çıkıp alkollü bir kıyamet habercisi ile dolaşacağım. kadınlar kalmayana dek durmayacağım. kıyamet dediğiniz dünya üzerinde tek bir kadın bile olmamasıdır heralde. ben tanrının size bahşedeceği en büyük kıyamet olasılığıyım. erkekler savaşarak ölecek, nüfus gittikçe düşecek. çoğalma, imkanlarını yitirmiş. süvarileri olmayan bir ordu gibi. yitik. yaşayan tek bir insan kalmayacak. hem durun bir dakika, güzel kadınlara baktıkça; tanrım, ya bu kadın benim omurgamsa?'' diyebiliyorum. acaba sadece çirkin kadınları mı öldürmeli. çirkinliğe değmişleri, çirkinliği karakterine etiketlemişleri. alkollü kıyamet alameti ile konuşup, tanrıyla bir randevu alabilirim aslında, güzel kadınları kurtarmak adına. bilemiyorum. denemeli.