çividen bir taç - seni çok

seviyorum. özlüyorum, ağlıyorum, düşlüyorum, yine ağlıyorum ve üşüyorum. çok üşüyorum. sonra tekrar ağlıyorum, içime içime ağlıyorum. bütün gücümü yitirdim, artık devrik bir kralım. krallığım, sıralı intiharlar eşliğinde tükenmekte. yorganı ağzıma kadar çekiyorum, yine de çok üşüyorum. bi’ yatağı tek başıma ısıtmayı başaramadım, bir de kadınlarla konuşmayı. hiç değişmediğimi düşünenler olabilir. yanılıyorlar. öyle bir yanılgı ki bu, ellerim daha çok üşüyor, lisanım sürçüyor. ölümü, öldürmeyi ve ölmeyi düşünüyorum her an. her saniye katil ya da maktul olmayı kurguluyorum. yahut ikisi bir arada. bu arada hala…

ve hiçbir şeye konsantre olamıyorum. gün içinde yaşayabileceğim en boktan anları biriktiriyorum. ama günün birinde, benden tek bir haber alamayacağını bileceksin. belki unutacaksın, başaramadığımı başarıp mutlu olacaksın ve belki de hiç olmamışım sayacaksın. merak etme, ölmeden önce bütün arkadaşlarımızı gömeceğim. arkadaşlıklarımızı. sana, benim ölüm haberimi iletme ihtimaline bürünmüş kimse kalmayacak etrafımda. tam istediğim gibi bir ölüm yaşacağım. yapayalnız ve mutsuz. çünkü bunu hakediyorum. çünkü ettiğim her dua bu yönde. çünkü tanrı bana söz verdi, bir dilek tut dedi; bildiğim bütün küfürleri ettim. eğer babam benim gibi biriyse, o hiçbir saygısızlığı bağışlamaz. eğer ben onun evladıysam, ben hiçbir bağışlanmayı kucaklayamam. yarın kıyamet kopmayacak ve biz aynı gün ölmeyeceğiz. seni gördüğüm ilk günden beri biliyorum bunu. çünkü seni gördüğüm ilk gün hiç kararmayacak ve biz birbirimizi sevmeyeceğiz. ne kadar bilirsem bileyim hiç değişmeyecek, alışamayacağım. bunu kabul etmeyecek ve git gide zararsız bir şeye dönüşeceğim. dünya zifiri karanlığa düşse, ben tek seferde seni bulup, sana sarılmayı başarabilirim. başarabilirdim. üzgünüm, her şeyi denedim. olmuyor.